Η ενότητα του Συνεδρίου, με θέμα το Ευρωμπάσκετ, αναλύθηκε το Σάββατο 4 Οκτωβρίου, με συντονιστή τον πρόεδρο του ΠΣΑΤ, Βαγγέλη Ιωάννου.

Ο Βασίλης Σκουντής, δημοσιογράφος και μέλος του Συνδέσμου, τόνισε ότι είναι πάντοτε ευχάριστο να συναντιόμαστε και να βάζουμε επί τάπητος σοβαρά ζητήματα, που απασχολούν τον αθλητισμό και τη δημοσιογραφία. Βρισκόμαστε σε έναν ιερό χώρο και τιμάμε την ανεξίτηλη μνήμη του Δημήτρη Κωνσταντάρα, ο οποίος για πολλούς ήταν δάσκαλος, μέντορας, φίλος. Ήταν ένας αγαπημένος άνθρωπος που από εκεί ψηλά μας δίνει την ευλογία του, άρα αυτό που συμβαίνει εδώ θα πάει καλά. Πάει καλά εδώ και 12 χρόνια που διοργανώνεται, και είναι μεγάλο κέρδος να βλέπουμε όλους τους προυπήρξαντες προέδρους μαζί και τον νυν, με όλο το δημοσιογραφικό συνάφι, να αναλαμβάνουν με ενθουσιασμό τέτοιες πρωτοβουλίες που πάνε μπροστά τον αθλητισμό και την κοινωνία. Ο Σύνδεσμός μας αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση που βάζει στο τραπέζι θέματα δημόσιας διαβούλευσης, παρά το ότι δεν είναι συνδικαλιστικό όργανο, αλλά ένας όμιλος ανθρώπων που εδώ και 60 χρόνια ζωής, μας δίνει την ευκαιρία να βρισκόμαστε και να αναλύουμε τα τεκταινόμενα.

Σαν σήμερα, πριν από 2 χρόνια, έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Ιωαννίδης και θα μου επιτρέψετε, η δική μου ενότητα να αφιερωθεί στη μνήμη του. Όσον αφορά το Ευρωμπάσκετ, είναι πολύ νωπές οι εικόνες από την ολοκλήρωσή του. Το Ευρωμπάσκετ μας κληροδότησε ένα ανεξίτηλο αποτύπωσμα σε όλα τα επίπεδα. Η εθνική μας, κατόρθωσε έπειτα από μια ξεραϊλα 16 ετών, να ξορκίσει τους δαίμονες που την κατέτρεψαν από το 2009 και να επιστρέψει στο βάθρο.

Το φετινό μετάλλιο είναι το 7^ο στην ιστορία μας. Είχαμε κατακτήσει χάλκινο το 1949 στο Κάιρο, χρυσό το 1987 στγην Αθήνα, ασημένιο το 1989 στο Ζάγκρεμπ, χρυσό το 2005 στο Βελιγράδι, ασημένιο το 2006 στη Σαϊτάμα, και το νωπό χάλκινο, που κατακτήθηκε πριν από 20 ημέρες στη Ρίγα. Υπήρξαν πολλά γεγονότα που σηματοδοτούν την ιστορία αυτού του Ευρωμπάσκετ, με ένα από τα σημαντικότερα, το πώς κατάφεραν οι αδερφοί Κύπριοι να μανατζάρουν μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, που όμως θα εξηγηθεί από τον υπεύθυνο Ηρόδοτο Μιλτιάδους.

Αν θα έπρεπε με τίτλους και με συγκεκριμένα πρόσωπα να καταγράψουμε το αποτύπωμα αυτής της διοργάνωσης, αξίζει να πούμε τα εξής:

• Η Γερμανία επί 4 χρόνια είναι στα μετάλλια. Ήταν πάντοτε μια ισχυρή δύναμη και από το 2022 είναι στο βάθρο σε όλη τη γκάμα των διοργανώσεων.
• Σημαντικό γεγονός αποτελεί η επιστροφή της Τουρκίας στο βάθρο μετά από το 2010 και για τρίτη φορά στην ιστορία της.
• Πολύ σημαντικό γεγονός, για να αποδειχθεί ότι το μπάσκετ διαχέεται, εξαπλώνεται, το γεγονός ότι η Φινλανδία κατέκτησε την 4^η θέση, σοκάροντας το αδιαφιλονίκητο φαβορί, τη Σερβία.
• Είχαμε την παταγώδη αποτυχία μεγάλων πρωταγωνιστών, που είτε ήταν πολύ υψηλά στα power rankings είτε από την ανάγνωση των roster τους, όπως η Σερβία, η παραδοσιακή Ισπανία, η Γαλλία. Έμειναν και οι 3 έξω από τους 8.
• Το γεγονός ότι δύο από τους κορυφαίους παίκτες του ΝΒΑ, ο Λούκα Ντόντσιτς και ο Νίκολα Γιόκιτς δεν κατάφεραν να διεκδικήσουν κάτι παραπάνω από την πρόκριση στους 8.
• Η μεγάλη διπλή, μακάρι και τριπλή, επιτυχία της Κύπρου είναι ένα γεγονός που εκτός από παρακαταθήκη σε όλα τα επίπεδα, δημιουργεί και ένα «χρέος» στον κυπριακό λαό. Από το 2015 και μετά έχει επικρατήσει η φιλοσοφία να διαμοιράζεται η διοργάνωση σε διάφορες πόλεις όχι μόνο εντός μιας χώρας. Ήταν μια διοργάνωση που διεκδικήθηκε, αποκτήθηκε και διεκπεραιώθηκε με μεγάλη προσέλευση κόσμου. Η Κύπρος είναι η μικρότερη χώρα που έχει φιλοξενήσει ποτέ τέτοια διοργάνωση και της αξίζουν συγχαρητήρια. Και μακάρι να καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει το γεγονός την επόμενη μέρα είτε σε επίπεδο υποδομών, όπως το εξαιρετικό γήπεδο «Σπύρος Κυπριανού» στη Λεμεσό, αλλά και σε επίπεδο σπόρου που φυτεύτηκε και μπορεί να καρποφορήσει.
• Εκτυλίχθηκε και νομίζω θα μείνει παγωμένη η σκηνή στις 30 Αυγούστου, όταν δύο παρατεταγμένες ομάδες, πρωταγωνίστησαν σε μια εικόνα που δεν είχε προηγούμενο στην ιστορία, στην ανάκρουση κοινού εθνικού ύμνου. Όσοι είδαν τη σκηνή αυτή είτε δια ζώσης είτε μέσω τηλεόρασης, ένιωσαν αυτό που κοινά λέμε «σηκώθηκε η τρίχα μου κάγκελο».

Το μπάσκετ προχωρά, όπως προχωρά και η ζωή. Διαφοροποιούνται οι σωματότυποι των αθλητών, αναβαθμίζονται τα τεχνικά προσόντα τους, οι παίκτες εξακολουθούν να είναι καλοί παίκτες, δεν ξέρω πόσοι από τους καλούς παίκτες γίνονται καλύτεροι παίκτες, γίνονται σίγουρα καλύτεροι αθλητές.

• Το κριτήριο δεν είναι πλέον αν κάποιος ξέρει μπάσκετ, αλλά πλέον όλες οι ομάδες ψάχνουν παίκτες με αθλητικά προσόντα που να τρέχουν πολύ, να πηδάνε, να είναι δυνατοί. Έχουν αλλάξει άρδην τα κριτήρια με τα οποία οι παίκτες επιλέγονταν από τους προπονητές.
• Αλλάζουν επίσης, οι κανόνες, οι κανονισμοί. Εκσυγχρονίζονται και οι τακτικές και οι στρατηγικές. Η Ευρωλίγκα, δεν έχει πλέον 6 ή 8 ομάδες στην τελική φάση, έχ ει πλέον 20 και σε λίγο θα έχει και 24. Μεγαλώνει το σκηνικό, είναι πλέον όπως λέει και ο προπονητής του Ολυμπιακού, Γιώργος Μπαρτζώκας, μια κτηνώδης διοργάνωση. Οι ομάδες κάποτε βολεύονταν με 10-12 παίκτες, τώρα πλέον χρειάζονται 17-18, οι αποστολές κάποτε ταξίδευαν με αεροπλάνο της γραμμής, τώρα πάνε με τσάρτερ.
• Οι απαιτήσεις είναι πολύ περισσότερες. Δεν πέρασαν παρά μόνο 13 βράδια από τη στιγμή που τελείωσε το ευρωμπάσκετ και άνοιξε η αυλαία της Ευρωλίγκας. Οι παίκτες που συνήθως είχαν 10 μέρες ανάμεσα σε μια διεθνή διοργάνωση και στην επιστροφή στα χέρια των προπονητών των συλλόγων τους, πλέον ζήτημα αν είχαν 2-3 μέρες ξεκούραση. Αντιλαμβάνεται κανείς, λοιπόν, ότι η αλληλουχία των διοργανώσεων (το Ευρωμπάσκετ άρχισε 26/8, ολοκληρώθηκε 14/9 και η Ευρωλίγκα ξεκίνησε 30/9 και θα διαρκέσει 9 μήνες, με περισσότερες ομάδες από καθε άλλη φορά) βάζει τους παίκτες, όλο το μπασκετικό οικοσύστημα και όσους περιφέρονται σε αυτό, διαιτητές, δημοσιογράφοι κλπ σε μια διαδικασία εντελώς πρωτόγνωρη.
• Οι παίκτες από τη στιγμή που πασχίζουν περίπου σε 100 ματς τη χρονιά, βιώνουν τρομερή καταπόνηση. Και εμείς οι δημοσιογράφοι, σε τέτοιες διοργανώσεις, πέρα από τα αποτυπώματά της, αναζητούμε και νέους παίκτες, νέο αίμα, παίκτες που ανελίσσονται. Και στη διοργάνωση αυτή είδαμε νέους, ταλαντούχους, πολλά υποσχόμενους παίκτες, πολλοί εξ αυτών βρίσκονται ήδη στα ραντάρ του ΝΒΑ. Π.χ. ο Μούρινεν, που δεν τον ήξερε κανείς, ένα παιδί 18 ετών, έπαιξε πολύ καλά και τον πήρε η Παρτιζάν.
• Εννοείται ότι παίζουν και άλλα ρόλο, όπως το καλό μάρκετινγκ. Μην ξεχνάμε ότι ζούμε στην εποχή των social media που εκτοξεύουν και το αποτύπωμα των μεγάλων διοργανώσεων.
• Έχουμε και νέους προπονητές σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Είχαμε σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης νέους προπονητές που καταθέτουν τις δικές τους προτάσεις.
• Ο Γεώργιος Παπανδρέου έλεγε πως εκεί που ευημερούν οι αριθμοί, δυστυχούν οι άνθρωποι. Αξίζει να αναφερθούν οι θεαματικά αυξητικές τάσεις στα εισιτήρια, στις εισπράξεις, στα έσοδα των ομάδων.
• Η διάχυση στα social media. Μετά το τέλος μιας διοργάνωσης, όλοι αναζητούν το αποτύπωμα στα κοινωνικά δίκτυα και την τηλεθέαση.
• Το ποσοστό που θα επηρεαστούν από την τεχνητή νοημοσύνη. Ο προπονητής Γιώργος Μπαρτζώκας, σε ερώτηση για το πως σκέφτεται ότι θα προπονεί σε 5 χρόνια, απάντησε ότι ενδέχεται αντί για αυτόν να προπονεί ένα ρομπότ.

Το μπάσκετ βρίσκεται σε ένα πολύ κομβικό σημείο. Από τότε που έγινε το σχίσμα ανάμεσα στη FIBA και την Ευρωλίγκα, 25 χρόνια πριν, δεν έχει επιτευχθεί ακόμη ένα «μνημόνιο συνεργασίας», μια συνθηκολόγηση και για αυτό παρακολουθούμε κωμικοτραγικά περιστατικά με διπλούς αγώνες και διαιτητές κοινούς. Και τώρα μπαίνει ένα άλλο κομμάτι, εκείνο του NBA, που κάποτε ήταν υποθετικό σενάριο, ενώ πλέον μια ζωντανή πραγματικότητα. Το ΝΒΑ δεν θα μπει βεβαίως με τη λογική ότι θα έχει ομάδες δορυφόρους, που θα φεύγουν από την Αθήνα ή τη Μαδρίτη ή το Λονδίνο και θα ταξιδεύουν στη Νέα Υόρκη, στο Λος Άντζελες, στο Σακραμέντο για να παίζουν, αλλά κανείς δεν γνωρίζει πως αυτό που θα συμβεί από την επόμενη χρονιά μπορεί να βάλει ιδέες. Υπάρχει σοβαρή εμπλοκή του ΝΒΑ με συνεργάτη τη FIBA. Υπάρχει μια συζήτηση από όλες τις πλευρές, FIBA, NBA και Ευρωλίγκα. Αυτό που έχουμε να ελπίζουμε και να προσδοκούμε είναι να μην διανοιχθεί περισσότερο το σχίσμα και να μην προκληθεί ένα δυστοπικό περιβάλλον στο οποίο θα υπάρχει σύγχυση.

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την ελληνική ομάδα. Πρόκειται για μια πολύ μεγάλη επιτυχία για την οποία δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Η εθνική μας βρήκε στο διάβα της προς το βάθρο ένα σωρό εμπόδια, τραυματισμούς, αρνήσεις παικτών όπως ο Ρογκαβόπουλος και ο Παπαγιάννης, την επιστολή των διεθνών παικτών του Παναθηναϊκού στην αρχή της προετοιμασίας προς τον Πρωθυπουργό, που ενδεχομένως θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα περιβάλλον που δεν ήταν η επιτομή της ηρεμίας, ακόμη και τη φάπα του Γιάννη στον Λαρεντζάκη, την ήττα στη Βοσνία και τα προβλήματα της προετοιμασίας, που ανάγκασε την ομοσπονδία να βγει με μια πολύ σκληρή ανακοίνωση απέναντι σε όσους δημιουργούσαν θέματα. Τελικά, έγινε καλή διαχείριση των πραγμάτων εντός των τειχών, άρα πιστώνεται αυτό σε ένα βαθμό στην ομοσπονδία και τον προπονητή και το δεύτερο συμπέρασμα που εξάγεται από αυτή την υπόθεση είναι ότι υπήρξαν πολλά τουρνουά που η εθνική πήγε και έβαλε μόνη της ή της κόλλησαν την ετικέτα ότι ήταν το φαβορί, η dream team. Έχουμε 2-3 τέτοιες περιπτώσεις. Η μία ήταν το 2014, στο παγκόσμιο κύπελλο, που πήγαμε 5-0 στη Σεβίλλη και εν συνεχεία φτάσαμε στον προκριματικό με τους Σέρβους και μας νίκησαν κατά κράτος. Υπάρχει το παράδειγμα του 2015 στη Λιλ με μια φερώνυμη dream team και δεν καταφέραμε να νικήσουμε τους δαίμονές μας, τους Ισπανούς που και αυτοί προέρχονταν από κακό τουρνουά και τελικά μας νίκησαν, έστω και στον πόντο. Και υπάρχει και το κακό παράδειγμα του 2022, που και πάλι πήγαμε με μια εξαιρετική ομάδα και δεν τα καταφέραμε, γιατί χάσαμε από τους Γερμανούς. Όλα αυτά σημαίνουν ότι αν η διαχείριση των πραγμάτων είναι καλή, αν το κλίμα είναι καλό, είτε αυτό προκύπτει από το τι άποψη έχουν οι ξένοι για εμάς, είτε από το τι άποψη έχουμε εμείς για εμάς, το γεγονός ότι το πήγαμε σιγά σιγά και δεν μπήκαμε ποτέ σε μεταλλιολογία και οτι περάσαμε κάτω από τα ραντάρ, όλα αυτά απέδειξαν περίτρανα ότι οι καλές πρακτικές δικαιώθηκαν. Η συνέχεια δεν θα είναι εύκολη, προφανώς αφού έχεις πάρει ένα μετάλλιο, το «φυλάξαι τα αγαθά, χαλεπώτερον του κτήσασθαι». Το μετάλλιο είναι μια ανταμοιβή κώπων, ιδρώτα, μόχθων, που όλα αυτά κατατέθηκαν σε γενναίες δόσεις για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε.

• Το 12ο Διεθνές Αθλητικό Συνέδριο του ΠΣΑΤ διοργανώνεται σε συνεργασία με τον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας και την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού. Την προσπάθεια αυτή του ΠΣΑΤ στηρίζουν οι Μεγάλοι  χορηγοί του «Stoiximan» και «Volton»,  καθώς και  η εταιρεία «Λουξ».  Χορηγοί επικοινωνίας είναι η «ΕΡΤ», το «ΑΠΕ-ΜΠΕ», το «Πρακτορείο FM 104.9» και η «netway».